هفته ی پیوند

امر تعلیم و تربیت، مشارکت جدّی و همه جانبه را می طلبد که در یک سوی آن اولیا، یعنی نخستین آموزگارانِ فرزندان در خانه هستند و در سوی دیگر مربیان، یعنی آموزگارانِ دانش آموزان در مدرسه قرار دارند. اولیا و مربیان، همواره در تکوین تعلیم و تربیت فرزندان در تعامل هستند؛ بدین صورت که حاصل تربیت فرزندان در خانواده ها، به عنوان پیش نیاز و خمیرمایه شروع کار معلمان در مدارس است و حاصل کار مربیان در مدارس، تربیت عضوی مفید و آشنا به وظایف برای نهاد خانواده و اجتماع است. این تعامل و داد و ستد خانه و مدرسه یا اولیا و مربیان، تعاملی پیوسته و همیشگی است و محصول آن، تربیت نسلی پویا، با نشاط، دانش پژوه و با کفایت است که نقش مؤثری در سازندگی و خودکفایی کشور بر عهده خواهند داشت.

 

تأثیر پذیری شگرف فرزندان از خانواده، موقعیت ممتازی برای اولیا به وجود آورده است؛ به گونه ای که آنان را قادر می سازد کودکان را با علاقه و انگیزه کافی به آموزشگاه ها بفرستند. با در نظر گرفتن علاقه والدین به رشد و پرورش فرزندان، انتظار می رود آنها با ایجاد انگیزش و نگرش مثبت در مورد آموزش، سبب حضور مشتاقانه و مرتب دانش آموزان در مکان های آموزشی شوند. به دلیل اصل تأثیر پذیری کودک از خانواده است که آموزش های داده شده از سوی والدین، نقش تعیین کننده ای در طول زندگی فرزندان ایفا می کند و به صورت عامل تربیتی، آینده آنها را نیز تحت تأثیر قرار می دهد.

 

کارشناسان تعلیم و تربیت و صاحبان اندیشه معتقدند فرهنگ سازی باید از خانواده ها آغاز گردد. از این رو، وزارت آموزش و پرورش به عنوان بزرگ ترین نهاد تعلیم و تربیت کشور که بیش ترین ارتباط را با خانواده ها دارد، می کوشد از راه ارتباط همیشگی خانه با مدرسه و پیوند اولیا و مربیان به فرهنگ سازی بپردازد. هفته پیوند نیز با هدف ایجاد و ارتباط سازنده و پویا میان دو کانون ارزش آفرین و فرهنگ ساز خانه و مدرسه برپا می شود تا در پرتو آن، فرزندان عزیز میهن اسلامی مان، از دستاوردهای ارزشمند پیوند اولیا و مربیان بهره مند گردند.

/ 0 نظر / 41 بازدید